لیبل امنیتی برچسبی است که نمی‌شود آن را بدون رد از سطح جدا کرد. اگر بشود برچسبی را بدون باقی ماندن رد از روی جعبه بلند کرد و دوباره چسباند، هزینه‌ای که برای امنیت شده هدر رفته است. این تفاوت در ظاهر دیده نمی‌شود. دو لیبل ممکن است در قفسه فروشگاه کاملاً شبیه هم باشند، اما موقع کندن، یکی به راحتی جدا شود و دیگری با تخریب لایه‌هایش نشان دهد که دستکاری شده است.
سازوکار امنیت در لیبل‌ها
امنیت برچسب از سه مسیر اصلی تأمین می‌شود. مسیر اول، استفاده از چسبی است که از ساختار خودِ لیبل قوی‌تر است. در این حالت، وقتی کسی سعی می‌کند لبه برچسب را بلند کند، لایه رویی خرد یا پاره می‌شود. این ساده‌ترین روش است اما یک ایراد دارد: روی سطوح خیلی صیقلی یا چرب، ممکن است لایه رویی قبل از خرد شدن، به صورت کامل بلند شود.
مسیر دوم، استفاده از لایه‌های جداشونده است. لیبل دو طبقه دارد. طبقه زیرین روی کالا می‌ماند و وقتی لایه رویی برداشته شد، کلمه VOID یا «باطل شد» را از خودش به جا می‌گذارد. به این نوع برچسب لیبل VOID می‌گویند. این اثر تخریب‌شونده (که در بازار به آن تمپر هم می‌گویند) بعد از جدا شدن، دیگر به حالت اول برنمی‌گردد و تلاش برای چسباندن دوباره‌اش بیهوده است.
مسیر سوم، امنیت در مرحله تولید است و به هولوگرام مربوط می‌شود؛ هدف آن این است که کپی‌برداری از خودِ برچسب ممکن نباشد. جعل‌کننده شاید بتواند یک تکه کاغذ را چاپ کند، اما بازتولید تداخل‌های نوری هولوگرام از عهده کارگاه‌های زیرپله‌ای برنمی‌آید.
جنس لیبل و سطح چسباندن
انتخاب جنس لیبل نباید صرفاً بر اساس سلیقه باشد. اشتباه رایج این است که جنس را در اتاق جلسات انتخاب می‌کنند، در حالی که چسب روی مقوای کارخانه که تازه از دستگاه بیرون آمده و هنوز گرم است، یک رفتار دارد و روی همان مقوا بعد از یک شب ماندن در انبار سرد، رفتاری دیگر. گرد و غبار محیطی یا چربی نامحسوس روی قطعات صنعتی، چسبندگی لیبل را کم می‌کنند.
- کاغذی: برای بسته‌بندی‌های مقوایی و محیط‌های خشک کاربرد دارد. ارزان است، اما در برابر رطوبت یا سایش سریع از پا در می‌آید.
- PVC: این جنس در برابر آب، روغن و مواد شوینده مقاوم است. برای قطعات خودرو یا لوازم آرایشی که مدام لمس می‌شوند، انتخاب منطقی‌تری است.
- متالایز: ظاهر فلزی‌اش به محصول جلوه بیشتری می‌دهد. اما باید دقت کرد که لبه‌های تیز این لیبل روی سطوح خیلی کروی ممکن است زودتر بلند شود.
- شیشه‌ای و شفاف: وقتی طرح جعبه نباید زیر برچسب پنهان شود، این گزینه مناسب است.
- شبرنگ: کاربرد اصلی‌اش در لیبل اموال است. چون نور را بازتاب می‌دهد، در انبارهای تاریک با یک چراغ‌قوه ساده هم پیدا می‌شود.
اشتباه رایج دیگر، نادیده گرفتن انحنای ظرف است. لیبل روی سطح تخت به راحتی می‌نشیند، اما روی قوطی‌های فلزی درزدار یا ظروف پلاستیکی با قطر کم، تنش فیزیکی لبه‌های برچسب بالاست. در این موارد، اگر چسب متناسب با جنس ظرف نباشد، لبه‌ها بعد از چند روز بلند می‌شوند. همیشه پیش از نهایی کردن تیراژ بالا، چسبندگی را روی نمونه واقعی و در شرایط دمایی انبار امتحان کنید.
ابعاد، قالب و هزینه‌های پنهان
ابعاد لیبل بر اساس فضای خالی روی محصول تعیین می‌شود. قالب‌های استاندارد مثل دایره و مستطیل هزینه اضافی ندارند، اما برای فرم‌های خاص، هزینه ساخت قالب تیغ‌زنی به فاکتور اضافه می‌شود. مسئله مهم‌تر، رابطه تیراژ و قیمت واحد است. هزینه تنظیمات دستگاه چاپ یا ساخت مستر هولوگرام ثابت است. این هزینه چه برای ۱٬۰۰۰ عدد و چه برای ۲۰٬۰۰۰ عدد پرداخت می‌شود؛ به همین دلیل در تیراژ پایین، قیمت هر عدد برچسب به شدت بالا می‌رود و در تیراژ بالا، سرشکن و منطقی می‌شود.
کدام انتخاب برای کدام نیاز
اگر اولویت اصلی، جلوگیری از جعل و کپی‌برداری است، هولوگرام راهگشاست. برای اطمینان از اینکه درِ جعبه یا پاکت باز نشده، لیبل VOID استفاده می‌شود. اما اگر هدف پلمب کردن محفظه یا دستگاهی است که نباید دستکاری شود، پلمب امنیتی کاربرد دارد.
در صفحه لیبل امنیتی جنس‌ها و مدل‌های مختلف کنار هم آمده‌اند تا مقایسه آن‌ها راحت‌تر باشد. برای پروژه‌هایی که هم امنیت در برابر کپی و هم اثر تخریب مد نظر است، لیبل تخریب‌شونده هولوگرافیک هر دو ویژگی را دارد. در مقابل، لیبل VOID نقره‌ای فقط دستکاری فیزیکی را نشان می‌دهد. برای دریافت قیمت دقیق، جنس سطح (پلاستیک، فلز یا مقوا)، ابعاد و تیراژ مورد نیاز را مشخص کنید تا هزینه نهایی برآورد شود.